Upražnjena Titova stolica


Više od 30 godina nakon smrti Josipa Broza, na prostorima bivše Jugoslavije i dalje nema političkog kadra u kome bi narod vidio lidera.

Raspadom bivše republike stvoreni su brojni heroji koji su nestajali jednakom brzinom kojom su ekonomski problemi u državi rasli. Liderom bi se i mogle nazvati ličnosti koje su načinile nove granice ali kult ličnosti koji je posjedovao Broz zadržao se i nakon njegove smrti.

Slučaj sa novopečenim vođama i nije takav, svake četiri godine se redovno smjenjuju sa vladajuće stolice a mnogi od njih bivaju zaboravljeni još u drugom mandatu novog izabranika.

Iako se drčni Milošević pojavio kao svemoguća zamjena za Titov autoritet i kao pravi lider Srba, narod je ipak njegovu decenijsku vladavinu ocijenio kao promašaj i zamijenio ga demokratijom Koštunice i Đinđića. A od Koštunice samo zaborav a od Đinđića spomen ploča.

Ništa drugo nije ni u komšiluku gdje se po starim albumima prelistavaju slike Franje Tuđmana. Odricanje od njega kao autoriteta i mišljenje da je Hrvatska država bila nužnost a ne njegov uspjeh, svrstali su ga ni manje ni više nego u prevaziđenu prošlost.

U Bosni i Hercegovini, premaloj državi za toliko heroja situacija ista. Izetbegović je nestao u prvoj krizi, a Karadžića se sjete 2008. i 2016. godine. Odnosno na godinu hapšenja i godinu presude.

Na primjeru Tita, ako je ijedna istorija o njemu istinita, heroj se rađa kroz rat i oružje. Tako se i danas više pamte ličnosti sa bojnih polja nego oni iz predsjedničkih rezidencija.

Srpska politička scena danas nema šta mnogo da ponudi. Od kilavih Radovana do nejakih Uroša. Tadići, Nikolići pa sigurno i Vučići, nestaće kao i njihovi prethodnici. Nijedan uspjeh koji bi učinio njihovu vladavinu zapaženijom nije ostvaren. Iza njih su ostajali Kosovo i Crna Gora, a iznenađenje ne bi bilo ni da kroz koju godinu gledamo Republiku Vojvodinu.

Ipak, za Srbe i nije sve tako crno. Iako su Srbi u Srbiji davno prestali da sanjaju, Srbi u Bosni i Hercegovini danas predstavljaju jedini živući organ srpstva. San o zajedničkoj državi neće moći da prekine nijedan zapadni savez. Može li se to smatrati zadatkom za Lidera preostaje nam da vidimo. Hoće li se Dušanovi podvizi nositi sa podvigom onog ko iznese ujedinjenje Srba preko Drine, i hoće li upražnjenu Titovu stolicu popuniti Srbin i tako preteći narode u regionu u trci za vođom gledaćemo u narednim godinama.

A na još jednu samostalnu srpsku državu možemo gledati kao na scenario Hrvatske, Slovenije i drugih država bivše SFRJ. To će biti više afirmacija sopstvene moći nego li put za boljitak Srba.

(Slaviša Đurković)

Komentari