01. 08. 2021.
Kad je Srbin bio filmska zvijezda: Za njim je uzdisala Evropa! (VIDEO)

Kad je Srbin bio filmska zvijezda: Za njim je uzdisala Evropa! (VIDEO)

Kad je Srbin bio filmska zvijezda: Za njim je uzdisala Evropa! (VIDEO)

Za njim su uzdisale dame iz visokog pariskog društva jednako kao i nesrećne prostitutke Bulonjske šume, za njim su patile njemačke plemkinje podjednako koliko i sasvim obične frajle na berlinskim bulevarima.

Pored toga što je imao dara i bio izvrstan glumac, imao je ono što posjeduje jako malo talentovanih ljudi: bio je visok, bio je zgodan i bio je lijep.

Pa, ko je onda bio taj čovjek, kako se tako visoko uzdigao i zbog čega je pao?

1

Svetislav (umjetničko: Ivan) Petrović rođen je u Novom Sadu, 1. januara 1894. godine, tada dijelom Austro-Ugarske. Školovao se u svom rodnom gradu dok je u Budimpešti studirao politehniku, ali je brzo napustio studije i posvetio se glumi na filmu, koji je u to vrijeme još uvijek bio nijem.

Debi mu je bio u “Natčoveku” Mihalja Kertesa i je ubrzo postao zvijezda ali je tek sa dolaskom zvučnog filma mogao da ostvari sve svoje potencijale i da zablista punim sjajem.

Tokom plodne karijere snimio je oko stotinu filmova različitih žanrova, prvo u prestonici Mađarske a potom u Beču, Berlinu i konačno u Parizu. Pored njega na filmskom platnu mogle su se vidjeti sve same dive poput Alise Teri, Lujze Lagranž, Nite Naldi, Arlete Maršal…

Čak i nazivi ostvarenja u kojima je glumio govore mnogo toga: “Gola žena”, “Tri strasti”, “Sirena Morgana”, “Kad bih bio bog”, “Viktorija i njen husar”, “Havajski cvet”, “Lekar za ženske bolesti”, “Šeherezada”, “Libanska kastelanka”, “Evropa ne odgovara”, “Osuđen na život”, “Oficir Njenog visočanstva”…

Bio je oženjen njemačkom glumicom Fridl Šuster. Uvijek se potpisivao ćirilicom, pa je čak i autograme strancima davao na svom matičnom pismu.

Možete onda samo da zamislite kakva je histerija zavladala kada je 1928. godine odlučio da je vrijeme da posjeti svoju otadžbinu.

Glamurozno kako znaju samo velike zvijezde, krajem avgusta te godine krenuo je svojim žutim “delažom” iz Nice i put od 2.400 kilometara preko Francuske, Švajcarske, Austrije i Mađarske savladao za samo pet dana, stigavši u rodni Novi Sad gdje mu je i dalje živjela porodica.

http://www.youtube.com/watch?v=7F-5WwtvUnc

Pošto je kuća bila blokirana zbog obožavalaca, morao je da spava u hotelu “Kraljica Marija”, ali je uskoro i hotel bio blokiran. Međutim, pošto je glavni događaj trebalo da bude njegovo prisustvo na premijeri “Alahovog vrta” u beogradskom bioskopu “Kasina”, 7. septembra krenuo je put prestonice.

Na željezničkoj stanici dočekalo ga je nekoliko hiljada ljudi, a ni kundaci žandarma nisu mogli da ih smire i dovedu u red kada je voz u kome se nalazio konačno stigao (sa 60 minuta kašnjenja; svaka sličnost sa sadašnjim stanjem naše željeznice nije slučajna).

Pravo je čudo kako je uspio da prođe nepovrijeđen kroz stampedo ljudi koji su ga dodirivali, vukli i čupali. Njegova sestra međutim nije bila te sreće: neko joj je u svoj toj gužvi ukrao paket sa novim skupocjenim cipelama.

U Makedonskoj ulici čekaju ga neke druge hiljade ljudi, a dok se penje uz stepenice zgrade “Politike” jedna djevojka, koja je krišom uspjela da uđe, uspijeva da mu ukrade mirišljavu svilenu maramicu iz džepa i da ispari prije nego što će drugi shvatiti šta se desilo.

Sa njim je stigao vozom i njegov automobil, pa je sutradan u Skopljanskoj ulici umalo došlo do tragedije: jedna djevojka mu se bacila pod točkove.

„Htela sam samo da te vidim! Sad mogu da umrem!“, uskliknula mu je u lice i otrčala niz ulicu.

2

Kada mu je na pločniku, u masi ljudi koja je željela autogram, jedan volšebni trgovac podmetnuo na potpis svoju reklamu koja je govorila “od svoga detinjstva hranio sam se virolom i zato sam tako mlad i lijep” te “čudotvorne” namirnice više nije moglo da se nađe u glavnom gradu.

Na hipodrom su zbog njega došli i stari i mladi, a u elitnom restoranu “Ruska lira” umalo nije izbila opšta tuča jer su se sve žene sjatile do njegovog stola i ostavile svoje grublje polovine same i namrgođene.

Premijera “Alahovog vrta” je prošla u sličnoj atmosferi: karata nije bilo ni od korova a oni koji su imali sreću da ih kupe plaćali su tapkarošima basnoslovne sume novca. Kada se pojavio u svojoj loži, publika je bila u delirijumu…

A onda je došao Drugi svjetski rat tokom koga je glumio u njemačkim ljubavnim filmovima zbog čega je u svojoj domovini postao persona non grata, barem za nove komunističke vlasti.

Istina, snimao je poslije najkrvavijeg sukoba u istoriji ljudske vrste u Jugoslaviji film ”Dalmatinska svadba” u produkciji “Triglav filma”, ali je on bio zabranjen od strane cenzora “jer su u njemu netačno prikazane prilike u našoj zemlji, naši ljudi i njihova shvatanja kao i kulturne vrijednosti, a to bi izazvalo opravdano negodovanje naše javnosti”.

Snimio je čuveni “Lift za vešala” 1958. godine, a potom preminuo u Parizu od raka u stomaku 1962. Sahranjen je u Minhenu. Njegov otac, majka i dvije sestre leže na Uspenskom groblju u Novom Sadu.

Srbija mu se, kao i ostalim svojim filmskim zvijezdama evropskog kalibra – poput Štefice Vidačić, Ide Kravanje poznatije kao Ita Rina, Bube Jeremić, Keti Nađ, Ljube Stanojevića, Ljubomira Bajina, Mike Simonovića – nije na pravi način odužila.

U svom rodnom gradu, kao ni u prestonici svoje države, nema ulicu, a trebalo bi da je ima. Ako ne ulicu, a onda barem spomen-ploču.

/Telegraf/

Microsoft napušta Windows Defender
Microsoft napušta Windows Defender