30. 11. 2021.
Razgovor sa Ćopićem

Razgovor sa Ćopićem

Razgovor sa Ćopićem

U Hašanima, rodnom mjestu Branka Ćopića, danas će biti obilježeno 30 godina od smrti ovog velikog pisca.
U Osnovnoj školi “Branko Ćopić” u Donjem Duboviku, administrativnom centru opštine Krupa na Uni, književni čas održaće Svetozar Ličina, predsjednik Fondacije “Branko Ćopić” i književnik Ranko Pavlović.

Nakon toga, delegacije će položiti vijence i cvijeće kod Brankove biste u Hašanima, ispred spomen-škole koja nosi ime ovog književnika.

Tradicionalna manifestacija “Ćopićevim stazama djetinjstva” biće održana posljednjeg vikenda u maju.

Branko Ćopić rođen je 1. januara 1915. godine u Hašanima, a na današnji dan 1984. godine izvršio je samoubistvo skokom sa mosta na Savi u Beogradu.

Prvu književnu nagradu dobio je 1938. godine od Akademije sedam umjetnosti za kratku priču, 1939. godine dobio je Rakićevu nagradu, a zatim i nagradu Srpske kraljevske akademije 1940. godine.

NJegova antologijska zbirka pripovjedaka “Bašta sljezove boje” osvojila je NJegoševu nagradu 1972. godine, a NIN-ovu nagradu za najbolji roman dobio je 1958. godine za roman “Ne tuguj, bronzana stražo”. Od 1968. godine bio je član Srpske akademije nauka i umjetnosti.

Drugi svjetski rat podstakao ga je da napiše romane “Prolom”, “Gluvi barut”, “Ne tuguj bronzana stražo” i “Osma ofanziva”, zatim pripovijetke “Rosa na bajonetima”, “Surova škola”, “LJubav i smrt”, “Doživljaji Nikoletine Bursaća”, “Gorki med”, “Sveti magarac”, “LJudi s repom” i zbike pjesama “Ognjeno rađanje domovine” i “Ratnikovo proljeće”.

Napisao je i romane za djecu “Orlovi rano lete”, “Slavno vojevanje” i “Bitka u zlatnoj dolini” /poznati su kao “Pionirska trilogija” i “Magareće godine”, zbirke priča “Priče partizanke”, “Vratolomne priče”, “Priče ispod zmajevih krila” i “Doživljaje mačka Toše”, zbirke pjesama “Čarobna šuma”, “Armija odbrana tvoja”, “Partizanske tužne bajke”, “Večernje priče”, “Djeda Trišin mlin” i “Nestašni dječaci”.

Damjanović i Ćopić

Ovu pjesmu je Đuro Damjanović napisao i svom prijatelju posvetio u oktobru 1983. godine.

Razgovor sa Ćopićem

U kafani London sedeli smo skupa
Branko Ćopić i ja, posle dođe supa.

Sedeli smo dugo u kafani, tamo,
Pijuć posle kafu, al sa sokom samo.

Kao što je lišće uvek slatko kozi,
Pričali smo opet najviše o prozi.

I pomalo već nam počinje da smeta
Što smo se našli na nišanu sveta.

Sedeli smo, tamo, tog susreta tokom,
Pijuć crnu kafu sa još crnjim sokom.

Lišćežuta jesen, mora da je fino
Onima što sada piju naše vino.

Usred razgovora (uprozili: ko će…)
Stolu kroči dama – autogram hoće.

Pogledasmo damu, i u tome času
Razgovor o prozi nekuda se rasu.

I tu, na stolu, sred praznih tanjira,
Treba  Brankov potpis, al nema papira!

Dama tužno reče, gledajuć salvetu,
„Zar baš sad da nema papira na svetu?“

Snalažljivost ljudska zavladala svuda,
Donesoše papir začas, odnekuda.

I, preko tanjira, na čistini lista
Pomalo drhtavo potpisa se bista.

Podne se u satu već odavno klati,
Ručali smo, eto, jesen ručak plati.

Oktobar, 1983.

Microsoft napušta Windows Defender
Microsoft napušta Windows Defender