01. 12. 2020.
Zoran Marinković: Muzika je postala lagana i politički korektna zabava

Zoran Marinković: Muzika je postala lagana i politički korektna zabava

Zoran Marinković: Muzika je postala lagana i politički korektna zabava

Zoran Marinković, pjevač benda  – koji još čine i Miroslav Marjanović, Ramon Hamel, Marko Marković , Dragan Arsić, Ivan Kovačević i Slobodan Vuković  – u intervjuu za mojKontakt.com priča o muzici u sadašnjem trenutku i važnosti rokenrola u Srbiji tokom devedesetih godina prošlog vijeka.

Da li su festivali udahnuli novi život bendovima koji sviraju gitarsku muziku?

U posljednjih nekoliko godina zaista ima dosta, i sve ih je više, festivala koji se bave domaćim i stranim rokenrolom. Očigledno je da se to organizatorima isplati. Ne bih da ulazim u to kako i na koji način oni nabavljaju sredstva, koja nisu mala, ali takva situacija sigurno da koristi Bjesovima, a i ostalim bendovima jer ih održava na minimumu “estradne” egzistencije…

Šta mislite o svirkama na festivalima u odnosu na samostalne koncerte?

Na solo koncertu, bokserskim jezikom rečeno, bend publiku „pobjeđuje” na poene, a na festivalskim nastupima, nokautom. Samostalni koncerti podrazumijevaju mnogo širi spisak pjesama, pa je grupa u prilici da se sveobuhvatnije predstavi publici, da napravi bolju dramaturgiju nastupa, rasporedom pjesama da koncert usmjeri u željenom pravcu. Na festivalima imate manje vremena, publika nije samo vaša, pa je najlogičnije opredijeliti se za hitove…

Izgleda da danas više niko ne snima albume?

Novo vrijeme, u svojoj materijalističkoj isključivosti, svojski se potrudilo da popularnu muziku banalizuje i svede na nivo lagane, politički korektne zabave, te je tako, u skladu sa željenom, jednostavnom, instant prirodom modernih pjesama, njihov “životni vijek” sveden na mjesece, sedmice, čak i dane… I, čemu onda praviti zbirke pjesama, albume? Čisto gubljenje vremena, tj. novca!

Šta je uopšte najvažnije za jedan bend i muzičara? Iskrenost, muzičko znanje, nešto treće?

Istina je da, da bi neki bend bio dobar, on mora imati dobre pjesme (muziku, tekstove, aranžmane), dobre svirače, tj. dobrog basistu, dobrog pjevača, dobrog gitaristu, dobrog bubnjara, dobrog klavijaturistu… Uz sve to ne bi bilo loše da posjedovati i dozu samosvjesti u odnosu na sopstvena htijenja i mogućnosti, zatečeni kulturni, istorijski, geografski, politički, socijalni, ekonomski trenutak…

Iskrenost je bitna, ali ja lično bih ispred iskrenosti ipak prije postavio istinitost.

Posljednju deceniju prošlog vijeka mnogi će opisati „turbo-folk godine“, ali ne čini li se da je „ sve ono što ne valja“ upravo sada na vrhuncu i da je osvojilo mejnstrim? Drugi se sjećaju tog vremena po dobrim bendovima na srpskoj sceni. Kakvo je vaše mišljenje o čuvenim „devedesetim“?

Devedesete su bile jedno smutno vrijeme gde smo svi mi nesvjesno volontirali u nečijem, čini mi se, vrlo jasno i precizno definisanom planu usmjerenom ka uspostavljanju novog sistema „vrijednosti“. Kroz insistiranje na „svetosti“ zakona tržišta, postignuti su maestralni rezultati na polju zaglupljivanja naroda. Ono što živimo sad predstavlja rezultat onoga što se događalo tad. Činjenica je da su se za većinu ex-Yu populacije, bila ona toga svjesna ili ne, „stvari” u budućnosti, nadam se ne i nepovratno, ali u žalosno lošem smjeru odvile.

Aleksandar Raković je naučni saradnik Instituta za noviju istoriju Srbije, uz Branimira Loknera, Ivana Ivačkovića, Svetislava Todorovića i druge, i jedan je od urednika ciklusa tribina „Rokenrol u Srbiji“. Pomenuti gospodin, Aleksandar Raković smatra da u vrijeme SFRJ rok nije bio kontrakultura, već je to postao tek početkom devedesetih…„Razlozi su bili: rat, sankcije, kriza, bijeda, glad, isplivavanje iz taloga ljudi koji nisu bili prisutni u Srbiji prije devedesetih. Bila je to zlatna decenija za srpski rokenrol. Djelovalo je na desetine kvalitetnih sastava u Beogradu, Novom Sadu, Zrenjaninu, Subotici, Šapcu, Kragujevcu, Nišu, širom Vojvodine, Šumadije i drugih dijelova Srbije. Izlazilo je nekoliko važnih rokenrol novina. Emitovane su rokenrol emisije na državnim i opozicionim medijima. Poslije tri decenije razvoja rokenrola kao omladinske i glavne kulture u SFRJ, devedesete su srpski rokenrol formirale kao kontrakulturu. Neprekinuti niz od četiri decenije bujanja srpskog rokenrola je poslije 2000. zaustavljen.”


Slikar iz Bjesova:

Zoran Marinković je rođen 22.12.1966. u Gornjem Milanovcu. Fakultet likovnih umjetnosti u Beogradu, odsjek slikarstva, završio je 1992. u klasi profesora Čedomira Vasića. Muzej savremene umjetnosti u Beogradu je Zorana Marinkovića uvrstio u 50 najbitnijih srpskih slikara 90-ih godina, koji su uzeli učešće na izložbi “O normalnosti” 2005. godine. Ova izložba se trenutno (6. maj – 9. jun 2009.) nalazi u Kacen Art Centru u Vašingtonu. Tri rada sa ove postavke su sada dio umjetničkog fonda MSUB. U periodu po završetku studija slikarstva Zoran se usredsređuje na svoj rokenrol bend, na Bjesove, sa kojim je, kao njegov pjevač i glavni autor, u narednim godinama objavio jedan video i pet audio albuma. Od 1996. godine radi kao profesor likovne kulture na planini Rudnik. Od januara do maja 2007. bio je i direktor Kulturnog centra u Gornjem Milanovcu. U zadnjih par godina Zoran se bavi filmom, ali i muzikom, pod pseudonimom Bjesomar.

(mojKontakt)

Microsoft napušta Windows Defender
Microsoft napušta Windows Defender