Svakog proljeća, Crno more prolazi kroz fascinantnu transformaciju – njegova boja se mijenja iz tamnoplave u mlječnu, uskovitlanu tirkiznu.
Ovaj fenomen uzrokuju kokolitofori, mikroskopske jednoćelijske alge prekrivene sićušnim pločama od kalcijum-karbonata.
Ove ploče raspršuju sunčevu svjetlost na način koji čitava prostranstva mora boji u tirkizne nijanse.
NASA-in satelit PACE zabilježio je 22. juna 2026. godine Crno more u jeku cvjetanja fitoplanktona pomoću instrumenta OCI (Ocean Color Instrument).
Posebna fotografija, koju je 27. maja snimio astronaut sa Međunarodne svemirske stanice (ISS), zabilježila je isti fenomen koji se proteže kroz Bosfor, sa tirkiznim prugama koje prate morske struje sa obje strane moreuza koji spaja Crno more sa Mramornim morem.
Ono što ove slike čini važnijim od pukog vizuelnog spektakla jeste biološko i hemijsko pitanje koje naučnici proučavaju decenijama: šta određuje početak, obim i završetak ovog cvjetanja?
Studija objavljena u časopisu “Diversity” otkrila je da je 2022. i 2023. godine cvjetanje kokolitofora u sjeveroistočnom Crnom moru trajalo znatno duže nego obično, ostajući aktivno do jula, umjesto da oslabi sredinom juna.
Blagi vjetrovi i neobična hemija produžili cvjetanje
Istraživači su identifikovali specifičnu kombinaciju vjetrova, temperaturne strukture vode i neravnoteže hranljivih materija koja je održala cvjetanje tokom cijelog ljeta, odlažući sljedeću fazu sezonskog ciklusa za oko dva mjeseca.
Crno more obično prati utvrđeni ciklus. Krajem proljeća dominiraju kokolitofori.
Početkom ljeta nivo azota opada, voda postaje manje stabilna i njihovo mjesto zauzimaju dijatomeje, druga vrsta algi sa silicijumskim ljušturama koje zatamnjuju vodu.
Međutim, 2022. i 2023. godine do ove tranzicije nije došlo na vrijeme.
Glavni razlog bilo je produženo odsustvo jakih vjetrova. Bez miješanja vode, tanak i stabilan površinski sloj (termoklina) ostao je plitak (svega tri do osam metara dubine), pružajući kokolitoforima idealne uslove za rast.
Tirkizna boja je vidljiva iz svemira jer kokolitofori postaju toliko gusti da njihove ljušture od kalcijum-karbonata mijenjaju boju morske površine.
Ova gustina je ključna za hemiju okeana. Kokolitofori su dio “biološke pumpe ugljenika” – procesa putem kojeg morski organizmi vezuju ugljen-dioksid (CO₂) iz atmosfere i prenose ga u dublje slojeve okeana.
Mehanizam u kojem učestvuju naziva se “karbonatna pumpa”.
Kada formiraju svoje ploče, oni koriste rastvoreni ugljenik iz morske vode. Kada uginu, dio tog ugljenika tone na dno, gdje može ostati uskladišten veoma dugo. Ipak, postoji specifičnost: proces formiranja ovih ploča istovremeno oslobađa CO₂ kao nusproizvod, što privremeno smanjuje sposobnost okeana da apsorbuje dodatni ugljen-dioksid iz vazduha.
Crno more kao prirodna laboratorija
Naučnici koriste Crno more kao model za proučavanje odgovora okeana na ekološke promjene.
Njegov zatvoreni geografski oblik i decenije prikupljenih podataka čine ga idealnim za uočavanje anomalija koje su u otvorenim okeanima teže primjetne.
Analiza podataka iz posljednjih 25 godina pokazuje da je cvjetanje koje traje do jula zabeleženo samo dva puta: upravo 2022. i 2023. godine.
Iako naučnici ovo još uvijek ne nazivaju stalnim trendom, upozoravaju da su mehanizmi koji ga izazivaju veoma osjetljivi na klimatske promjene.
Ako porast temperature pojača stabilnost površinskih voda, kokolitofori bi mogli postati češći, što bi promijenilo kapacitet mora da apsorbuje CO₂, piše Euronews.
S druge strane, ako klimatske promjene donesu više oluja, dublje miješanje vode pogodovaće dijatomejama. Dugoročno praćenje je neophodno kako bi se utvrdilo koji će od ova dva scenarija prevladati u budućnosti.
