Da li ste nekad poželjeli da živite daleko od svega, u malom, uređenom društvu u kojem svako svakoga poznaje?
U mjestu kojem nema kriminala, djeca bezbrižno trče gdje god požele, hrana se ne uvozi, a signala za mobilni gotovo i da nema… Ova, danas pomalo utopijska zajednica zaista postoji i ima nešto manje od 300 stanovnika.
Tačka usred Atlantskog okeana, aktivni vulkan koji je stvorio ostrvo Tristan da Kunja, danas je najizolovanije i najudaljenije naseljeno mjesto na svijetu. Glavni i jedini grad na ostrvu zove se Edinburg Sedam Mora i po mnogo čemu je zaista jedinstveno mjesto, prenosi Punkufer.hr.
Edinburg Sedam Mora jedna je od britanskih prekomorskih teritorija, iako je od matične zemlje udaljena skoro deset hiljada kilometara. Najbliži grad je Kejptaun u Južnoj Africi.
Od njega je udaljeno oko 2.800 kilometara i sa njim je povezano brodskom linijom koja saobraća jednom nedjeljno. Vožnja traje šest dana i jedini je način da se stigne do ostrva, s obzirom na to da Tristan da Kunja nema aerodrom ili pistu.
Mali broj stanovnika, a prema posljednjim podacima ima ih oko 275, živi mirnim seoskim životom. Svi se poznaju i ne zaključavaju vrata svojih domova jer kriminal ne postoji.
Naselje Edinburg osnovao je 1816. godine narednik Vilijam Glas, nakon što je Velika Britanija anektirala teritoriju ostrva Tristan da Kunja.
Britanija je na ovom ostrvu i na nekoliko okolnih ostrva držala vojni garnizon, koji je tu ostao do kraja Drugog svjetskog rata.
Mjesto je dobilo ime po princu Alfredu, vojvodi od Edinburga, u čast njegove posjete ostrvu 1867. godine.
Kako izgleda život na najudaljenijem i najizolovanijem ostrvu na svijetu?
Na ostrvu se nalazi mala luka, crkva, škola i pošta. Ima jedan put koji povezuje mjesto sa poljima krompira. Automobila na ostrvu ima malo, skoro da se ne koriste, a ljude po potrebi prevozi minibus koji se zove “flajer za krompire”.
Glavna grana privrede je lov, uzgoj i izvoz rakova, poznatih kao tristanski jastog. Svaka od osamdesetak porodica ima zemlju koju obrađuje, uzgajaju se različiti usjevi, najviše krompir.
Zanimljivo je da ostrvo ne uvozi hranu, već stanovnici jedu samo ono što je lokalno ulovljeno i uzgojeno.
Danas se sve više okreću turizmu, ali pod vrlo jasno definisanim pravilima. Naime, na ostrvu nema hotela, restorana niti turističke infrastrukture. Oni koji žele da dođu moraju da se prijave ostrvskoj administraciji mjesecima, a ponekad i godinu dana unaprijed. Zatim im daju odobrenje i pronađu smještaj kod jedne od lokalnih porodica.
Sve opcije su navedene na zvaničnom sajtu, koji takođe uključuje adresu e-pošte koju treba unaprijed registrovati.
Na ostrvu, ako uspijete da stignete do njega po ovim strogim pravilima, krećete se pješke jer je sve blizu i nema potrebe za prevozom.
“Albatros bar” je jedini kafić ili pab na ostrvu, ali ima veoma fleksibilno radno vrijeme, pišu na internetu. Zato se većina posjetilaca hrani u kućama domaćina u kojima odsjedaju.
Zaboravite na mobilne telefone na ostrvu. Signala nema, ali u pošti postoji telefonska govornica. Postoji internet signal i moguće je koristiti internet na računaru, ali koristi satelitsku vezu i prenos podataka je veoma spor.
Dakle, odmor na ovom neobičnom ostrvu je zaista odmor od civilizacije, tehnologije i gužve koja nas okružuje.
